Anadolu'nun kıraç bir köyü. Bu köyde bir yaşlı kadın. Has Anadolu analarından. Çile çekmekten beli bükülmüş, ağlamaktan gözlerinin altı şişmiş, zayıf, küçük ama çok büyük olduğu hissedilen, narin, nur yüzlü bir Anadolu kadını. Çiçek Hala. Çiçek hala için her zamanki gibi bir gün. Buruk, üzüntülü, gözleri dolu, her an ağlayacakmış gibi durduğu, sanki son anlarını beklediği günlerden biri. O kış günü nadiren bulutlar arasında başını uzatıp kendini gösteren, bir bahar havası yaratıp gönülleri şenlendiren güneşi O  nadiren fark ederdi. Zira yaşlı gözleri, ağlamaktan artık günübirlik yaptığı pencerenin önünde köy yolunu gözleme işini bile yapamamaktaydı.Tam 17 sene olmuştu iki oğlunu, dünyadaki tek varlığını ve varlık sebebini savaşa göndereli. Evinin direği çocukları doğmadan bir toprak davası yüzünden ölmüştü. O zaman anlamıştı anası gibi kendi kaderinin de kara yazıldığını. 17 senedir evinin küçük bahçesinde yetiştirdiği birkaç sebzeyle, komşularının getirdiği birkaç kap yemekle geçinirdi. köy halkı artık onu kendi ailelerinden ayrı görmüyordu. Üzerindeki basmadan şalvarı, yeleğini bile bayramda bir komşusu almıştı. Onu bu çileli hayatında ara sıra sevindirmeyi görev bilmişti köy halkı.Dile kolay 17 senedir pencere önünde oğulları Murat'ının ve Ali'sinin yolunu gözlerdi. Son bir seneye kadar. 17 Sene evvel o cihan harbinde, binlerce insanın, gencin öldüğü, kurşunların bile dövüşürcesine havada çarpıştığı, 1000 lerce köyün erkeksiz kaldığı, nice fidanların vatan uğruna can verdiği o savaşa Çanakkale'ye. Cepheden olaki bir mektup geldiğinde, herkese haber verilir köy kahvesinde toplanılır bir ilkokul çocuğu okur iyi haberleri, bir selamı duyunca dünyalar onların olurdu. İlkokul çocuğu okurdu çünkü köyde kalan yaşlıların ve kadınların hemen hemen hiç biri okuma yazma bilmiyordu. Her mektupta Mustafa Kemal adı geçerdi. Düşmanı geldikleri yere göndereceklerini yazarlardı. "Ana, az kaldı düşmanı düşmanı savuracağız harmanda ekin savurur gibi. Bir komutan varmış Mustafa Kemal diye. Biz görmedik ama çok bilgili bir komutanmış. Savaşı onunla kazanacakmışız. Ana ben şehit olursam ağlama emi. Ben köye dönsem ne olur, dönmesem ne olur, sen bir can versen ne olur vermesen ne olur bu vatan uğruna. Yeter ki düşman ayak basmasın bu kutsal topraklara. Sen dualarını eksik etme yeter anam. Allaha emanet ol." Ardından bazen bir ananın feryadı, ama çoğu çocuklarının sözünü tutardı. Vatan sağolsun derdi. Çiçek halaya hiç mektup gelmemişti. Ne Murat'ından ne de Ali'sinden. Yalnızca büyükoğlu Murat'ın çavuş olduğunu yazmıştı biri mektubunda. Aynı bölüktelermiş. Murat Çavuş... iki oğlundan daha çok Murat'ını severdi üzerine titrerdi onun. Ali'yi de severdi ama Murat başkaydı. Murat'ım derdi ona. 15'inden sonra köy yerinde ütüsüz gömlek giydirmedi ona. Evimin direği derdi. Çünkü o ilk oğluydu. Köyde yeni gelin iken köyün diğer kadınlarına karşı başını o kaldırmıştı. Köy kısmında oğlan doğurmayan kadına başka gözle bakarlardı çünkü. Oğullarınında savaşa gitmesi gerekiyordu. Geldi o gün biri 18 biri 17 sinde... gidin oğlum dedi. Vatanın size ihtiyacı var gidin dedi. Ağzı başka gönlü başka diyordu. Savuşturdu oğullarını geldi eve. Dizlerini bağı çözüldü. Yıkılıverdi olduğu yere, hayattaki tek varlığı, yetiştirdiği, yıllarca büyüttüğü oğulları gitmişti. İki gün kesintisiz ağladı. Kaderine ağladı, ince beyaz ellerini göğsüne vura vura ağladı.