Grigoriy Petrov’un Beyaz Zambaklar Ülkesinde kitabını tekrar tekrar okumak isterim. Sanki ezberlemem gereken bölümler varmış ve ben ısrarla unutuyormuşum gibi... Atatürk’ün okuyup etkilendiği ve biz Harbiyelilere tavsiye ettiğini bilmek sanırım beni bu kadar istekli yapan.
      Bence kitabın sekizinci bölümü olan ‘Kışla’, en dikkat çekici kısmı. Bu bölümde Finlandiyalıların ‘yaşam yaratıcısı’ olarak adlandırdığı, Johan Wilhelm Snelman’ın konuşmalarına yer verilmiştir. Snelman konuşmasının bir bölümünde şöyle der: ...
      “ Ordu, halk için en iyi, en asil ve en sorumlu okul olabilir. Unutmayın ki ülkenin bütün ahalisinden ve çoğunlukla ıssız yerlerden genç yaştaki sağlıklı gençleri seçiyorlar. Onları ailelerinden, işlerinden kopararak uzun süreliğine kışlalara topluyorlar. Burada onları yediriyor, giydiriyor, bütün eksiklerini karşılıyorlar. Yapabildiklerinden daha fazla iş yükleseler bile, eve döndükten sonra bu alışkanlıklar onlara fayda sağlıyor.
      Selden korunmak için setlere ihtiyaç vardır. Herhangi bir ordu, binlere kahramandan oluşan ve vatan sınırlarını koruyan canlı bir settir. Devamı...

Ne kadar büyük ve derin anlamlar ihtiva ediyor bu iki sözcük. Son gazimiz son neferimiz. Yazılan tarihimizin yaşayan son çınarı, Mustafa Kemal’in cephe arkadaşı, istiklal zaferimizin son kahramanı…
      Tarih 11 Kasım ve biz 80 Deniz Harbiyeli onu kaybetmiş olmanın hüznü içerisinde son görevimizi icra ederken bir yandan da bu düşünceler takılıyor aklımıza. Hepimiz bir noktaya dalmışken belki bir kısmımız bu kahramanla cephede savaşıyor, belki bir kısmımızın birliği bu gazimiz tarafından denetleniyor… Tüm bunları düşünürken çeşitli duygular kaplıyor bedenimizi. Bu kahramanlarımızın kazandığı büyük zaferler karşısında gözlerimiz doluyor, hatıraları içimizi kaplıyor.
      Bizler de verilen bu müthiş armağan karşısında maddi yaşamı son bulan Mustafa Şekip Birgöl komutanımıza karşı son selamımızı veriyor ve onu ebedi istirahatgahına uğurluyoruz.

1. MİLLİ MÜCADELE DÖNEMİ BAŞLANGICINDA ÜLKENİN DURUMU.

Millî Mücadelenin başlarında Anadolu’da tam bir karmaşa hâkimdi. Devlet otoritesi tamamen kaybolmuştu. Merkezi otoritenin olmaması sivil yöneticileri aciz duruma düşürüyordu. Ekonomik hayat yıkılmış, üretim düşmüş, ekonomik çöküntü, sosyal çöküntüyü de beraberinde getirmişti. Karadeniz’de Rum, Doğu Anadolu, Adana ve Tarsus civarında Ermeni çeteleri terör estiriyordu. İşgal nedeniyle batıdan doğuya göç başlamıştı. Eşkıyalık, bozgunculuk ve casusluk almış başını yürüyordu. Yıkıcı propagandalar halkın kurtuluşa inancını sarsıyordu.

Bu dönemde Bidayet ve İstinaf Mahkemeleri görev yapıyordu. Ancak bunlar normal zamanların mahkemeleriydi. Çalışmaları kendilerine verilmiş olan yetkilerle sınırlıydı. İtiraz, bir üst mahkemeye başvurma, temyiz gibi normal zamanların uygulamasına bağlı olan bu uygulama yöntemi insanları uyuşturup, davaların hızını azaltıyor, cezanın ibret yönünü yok ediyordu.

Bu mahkemeler dışında askeri idareciler ve milis kumandanları tarafından kurulan Harp Divanları, asker kaçakları, bozguncu, casus ve eşkıyalara keyfi cezalar veriyorlardı. Bazen bu cezalar çok ağır olabiliyordu. Devamı...